Ogród przy domu w zabudowie szeregowej

Ogród przy szeregowcu jest zwykle wąski i głęboki. Największy błąd to potraktować go jak ogród przy domu wolnostojącym: jeden trawnik, jeden taras, reszta przypadkiem. Wąską działkę warto podzielić na części.

Podziel go na strefy

Trzy strefy jedna za drugą sprawdzają się prawie zawsze: taras przy domu, otwarty środek, strefa gospodarcza na końcu. Granicą między nimi nie musi być płot. Wystarczy zmiana nawierzchni, niski żywopłot albo rabata. Linie biegnące wzdłuż działki optycznie ją wydłużają, podziały w poprzek skracają ją i poszerzają.

Taras

Taras ma sens tam, gdzie wychodzi się z salonu, bo z niego korzysta się codziennie. Warto zaplanować go szerzej niż wyjście: stół z krzesłami potrzebuje około trzech metrów głębokości, żeby dało się odsunąć krzesło i przejść za nim.

Osłona od sąsiadów

W zabudowie szeregowej ogrody sąsiadują bokami. Pełny wysoki płot na całej długości zamienia ogród w korytarz. Skuteczniej działa osłona punktowa: ażurowy panel albo grupa krzewów dokładnie tam, gdzie siedzisz. Reszta granicy może zostać niska.

Rośliny i strony świata

Zanim wybierzesz rośliny, sprawdź, w którą stronę patrzy ogród. Od południa i zachodu jest gorąco i sucho, więc sprawdzają się trawy ozdobne, lawenda i byliny znoszące pełne słońce. Od północy i wschodu panuje półcień: hosty, paprocie, hortensje. Drzewo sadzi się z myślą o docelowej koronie, nie o rozmiarze z chwili zakupu.

Woda

Wąska działka między dwoma budynkami zbiera wodę z większej powierzchni dachów, niż się wydaje. Spadki terenu i sposób zagospodarowania deszczówki warto ustalić przed ułożeniem nawierzchni, a nie po.

Na tym osiedlu tarasy są zwrócone różnie w zależności od szeregu: S1–S9 na południowy wschód, B1a–B2b na północny zachód, B3a–B4b na południowy zachód. Powierzchnie i granice prywatnych ogrodów podajemy przy kontakcie.